Nederlands hockeytalent droomt over de toekomst

In de rubriek 'For the Future' beschrijft een sporttalent hoe zij begonnen is met haar sport, waar ze nu staat, hoe zij zichzelf over een paar jaar ziet. Wat drijft deze jonge topsporters? Wat geven ze op voor hun droom? Ze beantwoorden deze vragen in hun eigen woorden.

Hallo!

Ik ben Fleur Niemeijer, 16 jaar en ik woon in Den Dolder en Bilthoven. Daar zit ik ook op school en hockey ik bij SCHC. Ik speel in MO18-1, dat is landelijke topklasse. Het hoogste niveau in Nederland. Mijn ouders hebben me op hockey gezet toen ik vier was. Ik vond het meteen leuk. En blijkbaar was ik er ook best goed in want ik ben nooit meer gestopt.

Hé, ik kan dit echt!

Het moment waarop ik echt dacht dat ik wel iets kon met hockey was toen ik werd geselecteerd voor het Nederlands team onder 15. Eerlijk gezegd had ik dat niet meer verwacht. Een half jaar eerder was ik nog afgevallen bij de selectie en ik had de hoop een beetje opgegeven. Maar ik bleef toch meetrainen met het team. Zonder veel vertrouwen eigenlijk. En toen werd ik tóch nog geselecteerd. Dat voelde echt heel vet. Ik kreeg er zoveel zelfvertrouwen van.

Voor het eerst dacht ik: “Oh, ik ben hier dus echt goed in.”

Eindelijk kampioen. Van Nederland en 8-Nations.

Het mooiste dat ik tot nu toe heb bereikt? Dat is lastig kiezen. Met mijn club werd ik afgelopen seizoen (2024–2025) eindelijk landskampioen. Dat was iets waar ik al jaren van droomde. We stonden al vier keer in de finale maar het lukte steeds net niet. Dus toen het deze keer wél lukte voelde dat echt geweldig.

We wonnen met 2-1. Aan het eind hadden zij nog een enorme kans. Die spanning was niet normaal. Toen het eindsignaal ging was het pure opluchting. Ik kon het eerst niet geloven. Pas toen we de medailles kregen besefte ik echt wat we hadden gedaan. Ik was superblij en ook best emotioneel.

Met Nederlands onder 16 wonnen we het 8 Nations-toernooi. Daar doen acht landen uit Europa aan mee. Dat was ook heel bijzonder. Maar landskampioen worden met mijn clubteam voelde nog iets specialer. Omdat je dat samen doet met meiden met wie je al jaren traint en lacht.

Wanneer ik op mijn best ben

Ik speel het best als ik mij goed voel in mijn team. Als iedereen gemotiveerd is. Als ik weet wat er van mij verwacht wordt en als de tactiek duidelijk is. Dan ben ik relaxed en kan ik gewoon doen wat ik moet doen.

Belangrijke wedstrijden zoals finales zijn natuurlijk spannend. Ik probeer die spanning altijd om te zetten in extra focus. Dan denk ik: oké, dit is een kans om te laten zien wat ik kan. En dat helpt.

De andere kant

Ja, ik moet best wat dingen laten. Soms mis ik school of kan ik niet afspreken op vrijdagavond met mijn vrienden. Werken naast hockey lukt eigenlijk ook niet heel goed. Mijn uren zijn beperkt. Dat zijn dingen die erbij horen. Ik vind het niet erg want ik weet waar ik het voor doe. Ik ben het ook ondertussen ook wel gewend. Om mijn sport voor te laten gaan. Daardoor voelt het eigenlijk heel normaal voor mij. Niet als iets waardoor ik enorm veel mis ofzo.

Hockey, hockey, hockey

Hockey is echt mijn sport. Ik kan mij geen leven zonder voorstellen. Natuurlijk denk ik wel eens: even vrij zijn van sport zou ook lekker zijn. Maar ik ken mezelf. Na een paar weken begin ik het alweer te missen.

Als ik een mooie wedstrijd speel, kampioen word of mag meetrainen met Dames 1 (dat begint nu een beetje), dan voel ik weer hoe vet dit allemaal is. Het is gewoon cool om iets te hebben waar je echt goed in bent. Dus voorlopig blijf ik lekker hockeyen.

Mijn voorbeeld

Mijn idool is Renée van Laarhoven. Ze speelt achterin bij het Nederlands elftal en bij SCHC. Ze is zo betrouwbaar, sterk en speelt altijd met power. Haar passes zijn keihard en precies goed. Als ik ooit net zo goed kan hockeyen als zij zou dat echt te gek zijn. Het leuke is dat ik op dezelfde club speel als Renée en haar dus regelmatig in actie kan zien.

Verliezen

Helaas bestaat naast winnen ook verliezen. En dat hebben we gedaan. 4 finales op rij. Steeds verloren we van dezelfde club: HDM. We kwamen wel elke finale steeds iets dichterbij. De laatste keer dat we in een finale tegenover elkaar stonden hebben we het zelfs tot shoot outs gered. We kregen een strafbal door een overtreding van de keeper. Als die erin zou gaan zou het klaar zijn. Dan zouden we kampioen zijn. Maar het mocht niet zo zijn. Het maakte mij alleen maar hongeriger om ook eens die gouden medaille te winnen.

Verder ben ik een paar weken geleden afgevallen bij het Nederlands team. Bij MO-18. Het was voor het eerst dat er 2 leeftijden in 1 team zouden komen. Dus ik wist dat er mensen van ons zouden afvallen. Ik baalde toen ik hoorde dat ik dat was. Het kwam echt even keihard binnen. Gelukkig is er in december er nog een kans om geselecteerd te worden dus ik ga er keihard voor werken.

Mijn dromen

Ook al ben ik nu afgevallen voor Nederlands onder 18, het blijft een grote droom om daar nog in te komen. Dat zou betekenen dat ik een EK zou kunnen spelen. Dat lijkt me echt geweldig. Helemaal als het EK dan ergens anders dan in Nederland plaatsvindt. Dat zou een echt een moment zijn om nooit meer te vergeten.

Mijn allergrootste droom is om ooit in het Nederlands elftal spelen. En als ik dan even helemaal los mag gaan met dromen zou het allerhoogste podium natuurlijk geweldig zijn. Stel dat ik aan de Olympische Spelen mee zou mogen doen. Ik weet totaal niet of dat haalbaar is. Waarschijnlijk niet. Maar dromen mag!

En natuurlijk wil ik graag in Dames 1 van SCHC terechtkomen. Dat is mijn club, mijn thuis. Als dat niet haalbaar is zou ik ook bij een ander hoofdklasse team kunnen gaan spelen natuurlijk.

En ja, nog een keer landskampioen worden. Dat staat ook zeker op het lijstje. We zijn er dit seizoen in ieder geval hard voor aan het strijden.

Toekomstplannen

Over vijf jaar ben ik 21. Dan zie ik mezelf studeren en hopelijk in een Dames 1-team spelen. Dat lijkt me echt leuk. Zoals ik zei het liefst bij mijn eigen club. Dat ligt nu nog helemaal open. En een paar jaar later komen de Spelen in Brisbane eraan. Tja, zoals ik aangaf zou dat echt het ultieme zijn. Iets waar ik bijna niet van durf te dromen. Maar je weet het nooit.

Wanneer mijn sportcarrière geslaagd is? Moeilijke vraag. Ik weet nog niet precies wat er allemaal mogelijk is. Maar als ik ooit in de hoofdklasse speel, prijzen win en het gevoel heb dat ik het maximale eruit heb gehaald. Dan ben ik denk ik heel trots.

Maar vraag het mij vooral over vijf jaar nog eens!

Instagram

Als je mij wil volgen kan dat op Instagram: @F_niemeijer

‍